Bu kitabı 1967 yılında Münir Süleyman Çapanoğlu yazmış. Osmanlı döneminden başla­yarak vurgun, şantaj, parazitlik yapan "ga­zetecileri" anlatıyor. Sonraki yıllarda Celal et­tin Çetin abimiz ve Şemsi Belli gibi nice yazarlar da bu konuda kitaplar yazdılar, medyada tanık oldukları yozlaşma ve çürümeyi anlattılar. Parazit­ler her zaman var.

İşte size bir şantaj öyküsü! Osmanlı dönemin­de İstanbul'un içme ve kullanma amaçlı musluk suyu Terkos gölünden elde ediliyor. Bu suyu Terkos isimli bir yabancı kumpanya satıyor. Dö­nemin ünlü bir gazeteci-şantajcısı var. Malumat Gazetesi sahibi Baba Tahir. Bir gün gazetesine manşet atıyor:

"Terkos gölüne bir domuz düşüp boğuldu­ğu rivayet olunuyorsa da, bu hususta henüz kesin bir bilgi elde edemedik. Tahkikat yapı­yoruz."

Domuz pis, murdar bir hayvan. Domuz leşi, suyu da murdar eder. Müslüman ahali böyle bir durumda o suyu ne içer, ne de kullanır. Bu durumda Terkos if­las eder.

Kumpanya direktörü bu haberi okuyunca telaşlanı­yor. Ancak "tahkikat yapıyoruz" cümlesi anlamlı! "Gereken ödeme" hemen yapılmadığı ve Baba Tahir ertesi gün "suya domuz düştüğünü tahki­kat sonucu öğrendik" diye bir manşet patlattığı takdirde her şey bitecek. Bu durumda yapılacak bir tek şey var.

Derhal Baba Tahir'e gidiyorlar, çil çil 600 altın veriyorlar.

Gazetede ertesi gün şu haber çıkıyor:

"Dünkü nüshamızda Terkos gölüne bir do­muz düşüp boğulduğu hakkında bir rivayetin meydana çıktığını yazmıştık. Yaptığımız tahki­kat neticesinde bunun doğru olmadığını öğ­rendik."

Türk basınından -bazılarını benim de bildiğim- nice şantajcı, üçkağıtçı, dümenci geldi geçti. Eylem biçim­leri zamana göre değişti ama özleri aynı kaldı.

***

Emin ÇÖLAŞAN/Hürriyet Gazetesi 10 Ağustos 2003